Za chwilę wyruszam na Manifę 2011 w Krakowie ;-)
Wczoraj z Nutką oglądałam film biograficzny o Coco Chanel. Nutka zadawała dużo pytań, nie mogła zrozumieć dlaczego Chanel nie mogła pracować skoro chciała i o co chodzi z tą niezależnością o której ciągle wspominała. Musiałam więc w prosty sposób jej wyjaśnić o co chodzi, wspominając również o feminizmie.
Nutka: Mamo, wiesz… a ja nie chcę do końca życia grać na pianinie i uczyć.
Ja: Nutka, wcale nie musisz.
Nutka: A jak ty zostałaś artystką, skąd wiedziałaś, że będziesz?
Ja: Uczyłam się, malowałam, czytałam i postanowiłam, że to będę robić.
Powiedziałam najprościej jak mogłam, choć moja historia jest nieco bardziej zawikłana.
Tu Nutka zaczęła rzewnie płakać i mówić, że ona nie wie kim będzie i ciągle zmienia decyzję: raz chce być baletnicą, potem piłkarką i że ciągle zmienia i zmienia i nie wie. Na co ja odpowiedziałam, że ma dużo jeszcze czasu i może zmieniać postanowienia, aż przyjdzie taki dzień, że będzie wiedzieć na pewno. Moja odpowiedź jednak nie zadowoliła jej, przestała płakać kiedy jej powiedziałam, że też w jej wieku nie wiedziałam kim będę, a nawet, że raz chciałam być księdzem (choć nie jestem zbytnio religijna). To ją rozśmieszyło.
Dziś odbyła się Manifa 2011 w Krakowie. Miałam dylemat czy wziąć ze sobą Nutkę. Do tej pory nie chodziła ze mną, ponieważ nie przepadała za hałasem i głośnymi dźwiękami. Sytuacja rozwiązała się sama.
- Mamia, a ta Chanel to chodziła na takie manify?
-Gdyby mogła, to na pewno by poszła.
-To ja idę z tobą.
Tegoroczna Manifa rozpoczęła się od ul. Rajskiej tak, jak to miało miejsce po raz pierwszy sto lat temu w Krakowie (1911). O tegorocznych postulatach więcej
tu.
- Nutka, a dlaczego ty manifestujesz?
- Walczę o swoje życie i równouprawnienie – powiedziała moja córka.
...ale dzień był długi i zaczął się małym sniadankiem ;-)
Sobota. Szwedzi przyjechali na otwarcie wystaw, oglądali grafiki, a potem spędzali czas w cafeterii galerii, jedząc lunch i rozmawiając. Obok cafeterii znajduje się oczywiscie kącik dziecięcy. Podoba mi się szwedzki styl życia.
Bezalkoholowe, ładne kolorytycznie.
Mały, przyjemny detal...
Sztokholm
Wizyta w Instytucie Polskim w Sztokhomie. Pięknie, prawda?
Instytut Polski w Sztokholmie
Do jutra Sztokholm ;-)
Mariusz Palka, ja, Nutka, Patrycja Cembrzyńska - kuratorka wystawy
Po wieczorze pełnego wrażeń własciwie nie spałam. "Pobudka" o czwartej nad ranem, aby zdążyć na samolot do Frankfurtu a potem do Sztokholmu była tylko formalnoscią... 
Samolot do Frankfurtu jednak nie poleci z powodu złej pogody. Pozostaje mi napić się kawy i poczekać na lot do Warszawy.
Pierwsze co robię po wejściu na pokład samolotu to szukam ulotek omawiających drogę ewakuacyjną. Tak na wszelki wypadek, żeby nie było, że nie przeczytałam. I tak nie zapamiętam. I tak nie boję się latać. Ale jakby co, to: kamizelka ratuMkowa znajduje się...itd. ;-) Kliknij na zdjęcie ;-)
Ponad chmurami...
Na lotnisku w Warszawie czekam ponad 6 godzin na samolot do Sztokholmu. Co chwilę mam telefony, że taka jestem biedna, że muszę czekać itd. No nie! To raczej komfort. Dawno sobie tak nie siedziałam po prostu i nie patrzyłam się na ludzi. Towarzyszyły mi książki, np. ta na zdjęciu. To prezent jaki dostałam podczas wernisażu w Katowicach. Biały kruk!
...i wylądowałam w Szwecji. Śnieg. O!
Lars i Galina (robi zdjęcie) blisko mego serca ;-)
23.30...i na koniec...taaak!
W sieci / In the trap, 2010, linoryt, nić / linocut, thread, 50x40 cm
Tokio nocą
